Organizator:
„czym jest RPG? światem jaki wspólnie się tworzy, powołując do życia wiele istot"
RPG (ang. Role Playing Game) to Gry Fabularne. Polegają one na współtworzeniu przez Graczy i Mistrza gry fabuły historii. Może to być opowieść bazowana na świecie z książki (np. Wiedźmin – Gra Wyobraźni), filmu (np. Gwiezdne Wojny), realiach historycznych (np. Dzikie Pola), czy też zupełnie innych.
Najczęściej Gracze i Mistrz Gry siedzą przy stole. Mistrz Gry opisuje sytuację, Gracze opisują, co robią ich Postacie, Mistrz Gry określa (z pomocą Mechaniki) czy to, co chcieli zrobić im się udało i opisuje skutki ich czynów. W ten sposób tworzą historię.
Czasami gra się tzw. LARPy (Live Action Role Play), czyli Gra Fabularna na Żywo. Wtedy Gracze przebierają się za swoje postacie i tak, jak aktorzy w teatrze. Mistrz Gry może wtedy wcielić się w jakąś postać, albo po prostu chodzić między graczami i opisywać im to, co ciężko odegrać (na przykład „Nadlatuje smok!”) Co jest potrzebne do grania w RPG?
Absolutnie niezbędni są tylko ludzie, czyli Gracze i Mistrz Gry. Przydają się też Karty Postaci – kartki, na których znajduje się opis odgrywanej postaci, jej historia, zakres umiejętności, czasem rysunek, a także kości do gry (nie tylko „normalne” o 6 ściankach, ale także inne „dziwne” – 4, 8, 10, 12 i 20 ścienne) do określania zdarzeń losowych. Poza tym większość graczy ma swoje ulubione systemy, których opisy można znaleźć w podręcznikach. Takie książki można dostać w sklepach z akcesoriami RPG i w dużych księgarniach.
Nic. Albo prawie nic. Są gry komputerowe oparte na światach, w których można grać w RPG, ale dopóki nie można w grach tych faktycznie odegrać swojej postaci, wcielić się w nią i mieć zupełnej dowolności w kierowaniu jej czynami, to taka gra nie jest RPG.
Gry Fabularne rozwijają wyobraźnię, umiejętność przewidywania konsekwencji swoich czynów, pozwalają twórczo zająć czas. W grze RPG można wcielić się w osobie, którą nigdy nie moglibyśmy być w rzeczywistości (elfa, maga czy też pluszowego misia). RPG w bardzo uproszczonej wersji jest używane w nauce języków (Mistrz Gry – w tej roli nauczyciel mówi: ty będziesz kupującym (to pierwsza Postać), a ty sprzedającym (to druga Postać). Jesteście w sklepie obuwniczym (to opis realiów świata).
Postacie graczy to
Drużyna przybyła właśnie do posiadłości Lorda VonTrelii, którego podejrzewają o porwanie córki Pana i Pani Wirsk.
MG:
Wchodzicie do budynku. Długi, wysoki korytarz oświetlony jest światłem świec w kandelabrach. Na ścianach portrety przodków i rodziny VonTrelii. Strażnicy nie reagują na wasze wejście, natomiast natychmiast pojawia się sługa. Jest to niewysoki człowiek, szczupły, ubrany w ciemnoniebieską liberię. Kłania się w pas i odzywa się (tu Mistrz Gry wciela się w sługę):
„Czym mogę służyć?”
Godfryd: „Chcielibyśmy zobaczyć się z Lordem Von Trelią.”
MG: „Pan jest bardzo zajęty”
Godfryd: do MG Wyciągam sztukę srebra z sakiewki i podrzucam w dłoni.
MG: Sługa spogląda na srebrnika (MG rzuca kością, żeby określić czy sługa da się przekupić.) „Tak szlachetnych państwa jednak na pewno zechce przyjąć” Sługa szybko łapie srebrnika. Prowadzi was korytarzem ku drzwiom z solidnego drewna. Do Arminy i Brechrana rzućcie na spostrzegawczość.
Armina: 1, udało mi się!
Brechran: 4, ledwo mi się udało.
MG: Do Arminy: Widzisz, że obraz, przedstawiający Lorda Von Trelię jest magiczny. Smugi magii koncentrują się wokół oczu portretu.
MG: Do Brechrana: Czujesz delikatną aurę magii, ale nie jesteś w stanie do końca określić, skąd dochodzi.
Armina: Do MG: Rzucam „Identyfikację” na ten obraz. Rzuca kością. Niestety, pech.
MG: Czujesz, jak energia magiczna koncentruje się na twych rękach, lecz rozpływa bez śladu.
